DOMME NEP-JOURNALISTIEK VAN SBS
Vier jaar na de moord op Pim Fortuyn is de beveiliging van de omroep zo lek als een mandje.
"Vanavond zal de undercoverjournalist Alberto Stegeman in Actienieuws laten zien hoe hij met een tas vol illegale wapens de studio's wist binnen te dringen."
De hele dag maakte SBS gisteren op deze wijze melding van het "opzienbarende" nieuwsfeit. Wij moesten dan ook zeker gluren naar dat SBS-actienieuws van 19.00 uur; het zou spectaculair worden. Dus wij waren beschikbaar op het genoemde tijdstip en hielden onze harten vast.
Helaas. Wat een tijdverspilling.
Maar eerst dit.
Afgebeeld ziet u de Prix de Joke 1971. Op de kop af 35 jaar geleden kregen de toenmalige journalisten Theo Dol (redacteur) en Frits Bom (eindredacteur) van het blad Spreek'Buis, huisorgaan voor de Hilversumse omroepen, deze onderscheiding uitgereikt in de Sociëteit Duysterghast te Zandvoort door John Kraaykamp en Rijk de Gooijer. De Prix de Joke (Gouden Loeres) was de hoogste jaarlijkse prijs voor de beste practical joke.
Wat hadden Theo Dol en Frits Bom gedaan? Vermomd en verkleed in witte jassen hadden zij op klaarlichte dag met een vrachtauto alle omroepen bezocht en schreden daar binnen met de groet:
"Goedemorgen, wij zijn van de technische dienst en kwamen even de spulletjes ophalen."
De beide Spreek'Buis-redakteuren schuinsmacheerden vervolgens ongehinderd door allerlei gebouwen en vooral studio's (hier en daar werden zij zelfs door de niets vermoedende portiers nog een handje geholpen), maar ook onderbraken zij live-radio-uitzendingen met deze begroeting, en verlieten de ruimtes weer met armen vol attributen zoals schilderijen, kostbare technische apparatuur en allerhande waardevolle snuisterijen die de omroepen toebehoorden.
Met een vrachtwagen volgeladen eindigden zij hun risicovolle dag. Risicovol, omdat er rekening mee moest worden gehouden dat zij weldra zouden worden betrapt tijdens deze heuse diefstal. Maar niemand in Hilversum kreeg argwaan tijdens het bezoek van beide heren en Ted de Braak gaf ze in het radioprogramma Tussen Twaalf en Twee zelfs nog een complimentje toen zij tijdens de live-uitzending de klokken er van de muren sloopten.
"Goed zo heren - ieder doet zijn werk zo goed mogelijk", sprak de besnorde entertainer zonder enige achterdocht.
Doel van dit alles was om een uitgebreide reportage in het blad Spreek'Buis te publiceren over de beveiliging van de omroepen.
En die kwam er. En niet zonder gevolgen.
De practical joke kostte de vorig jaar overleden NOS-voorzitter Emile Schüttenhelm bijna zijn ambt (omdat veiligheid en Spreek'Buis onder zijn dienst ressorteerden en aangetoond was dat de omroep zo lek was als een mandje) Vervolgens openden de dagbladen met al hetgeen Spreek'Buis onthulde.
De hilariteit was enorm, en vandaar de geste van Johny en Rijk met de uitreiking van de Gouden Loeres aan het adres van beide heren, die elkaar later weer zouden ontmoeten bij het serieuze NOS-journaal; Theo Dol als eindredacteur en Frits Bom als algemeen verslaggever.
Precies vijfendertig jaren zijn nu verstreken dus sommigen gaan er van uit dat de omroepen afgegrendelde vestes zijn geworden, zeker na de moord op Pim Fortuyn, en dus stelde de journalist Alberto Stegeman van SBS6 zich ten doel dat wat tientallen jaren eerder was gebeurd nog eens dunnetjes over te doen.
Maar helaas, hij begreep zijn eigen opdracht niet goed want wat daarvan gisteravond om 19.00 uur bij SBS was te zien mondde uit in een diep treurig verslag van een zogenaamde onthulling.
De nepreportage bestond namelijk uit een gewoon bezoekje (als genodigde) aan Giel Beelen in de radiostudio van 3FM.
In het geheel niets bijzonders want iedereen die er als gast wordt uitgenodigd wandelt er ook op gewone manier naar binnen als gast.
En dat gaat in 99% van de Nederlandse bedrijven zo, dat een bezoeker niet tot onder het hemd wordt gefouilleerd. En dat moet ook vooral zo blijven.
Maar de aan- en afkondigmodelletjes in de programma's van SBS noemde dat:
"De undercoverjournalist Alberto Stegeman was met een tas gevuld met in Nederland illegale wapens 'ongehinderd' de studio binnengedrongen".
En er werden termen gebruikt als "smokkelen", "illegaal", "undercover", "onthullingen", "Actienieuws nam de proef op de som", en nog zo wat van die dikke woorden.
In werkelijkheid was de z.g. misdaadverslaggever er ter promotie van de tweede aflevering van het SBS-programma "Undercover in Nederland".
Het zou nog erger worden, want wat had Stegeman "mee naar binnen gesmokkeld".
Wij zagen het in beeld: een soort aardappelschilmesje en een neppistool, oftewel zoiets als een klappertjespistool.
Dát was de nieuwe misdaadjournalistiek van SBS, en daarvan werd 's ochtends al op de radio met veel ophef gewag gemaakt en was iedereen bij SBS nogal ondersteboven.
Kennelijk is nu al elk middel geoorloofd om er Peter R. de Vries snel te doen vergeten.
Natuurlijk veroorzaakte deze treurige nepjournalistiek geen enkele rimpel in omroepland. Immers, hier was geen leuke practical joke aan de orde waarmee de echte beveiligingsmensen of attributen konden worden uitgetest, maar het waren handelingen van journalistieke bedriegers waarmee wij nog even verder moeten als het aan SBS ligt.
"Laat maar", kan een houding zijn die ook ten aanzien van sommige andere SBS-programma's geldt. Maar dat is hier te gemakkelijk. Immers, met het via de media uitzenden dat het gehele Media Park (vroeger heette dat Omroepkwartier) een geschikte speelplaats is voor gekken in het bezit van zware illegale wapens en moordlustige plannen, kunnen troebele geesten op een idee worden gebracht.
En daarom is het grootste lek in de beveiliging van studio's en omroepen deze vorm van journalistiek zelf.
Dat Stegeman en de hele SBS-groep dat niet wisten verbaast ons nog niet zo zeer.
Maar dat ook Giel Beelen ruimte gaf aan deze risicovolle onzin en daarmee zijn eigen belangen, en die van vele collega's, schaadde geeft te denken.
De Prix de Joke gaat dit jaar niet naar SBS.
Hoewel dat "geweld" eerder van toepassing is op de dagen die er aan vooraf gingen waar de promotiemachine voor deze soap op volle toeren draaide en in elk programma de vraag werd gesteld wie en wat Lotte eigenlijk is. Verder werden er commercials ingezet en zelfs werd de nieuwsgierigheid opgewekt door het hoofd van Joop van den Ende er voor te gebruiken om de waar aan de man te brengen.
Vele malen viel achter de nog ongeopende schermen het begrip "Telenovelle", en men legde dat uit als een soapvorm waarbij elke aflevering van een verhaallijn zou worden voorzien met een kop en een staart, dus met andere woorden: een begin en een eind waardoor je best eens een aflevering kunt missen.
Het verhaal gaat over een niet al te mooi meisje (Nyncke Beekhuyzen als Lotte) dat in een familiebedrijf (modeconcern Emoda) komt te werken vol met familie-intriges waar tussen zij vermalen wordt maar niettemin dapper standhoudt.
En daarmee vermalen de familieleden en hun aanhang zichzelf. Het gegeven komt dus méér dan bekend voor.
De cliffhanger gisteravond was natuurlijk niet de vraag óf Lotte door de sollicitatieprocedure heen komt zoals werd gesuggereerd, en waaromheen dus een foute spanningslijn werd ingevoegd, want het antwoord ligt in de gehele formule besloten. 
De wonderbaarlijke typische Talpa-opvatting werd weer eens zichtbaar door niet een gigantische openingsuitzending te maken van dik 1,5 uur en er een feest voor de zondagavond van te maken waarna de kijker zó geïntegreerd wordt in de soap dat hij meteen al is gewonnen voor inschakeling elke avond om 19.00 uur. 
En de kijker kan zien dat aan dit laatste veel aandacht is besteed. 
Al na één aflevering is de toeschouwer met succes gekneed tot sympathie en antipathie richting elke acteur en actrice in de verhaallijn, en zo hoort dat ook in een soap. 
Uiteraard kan Lotte op de doordeweekse vooravonden op een relatief behoorlijke kijkdichtheid gaan rekenen. Natuurlijk niet die van Goede Tijden Slechte Tijden want bij Talpa moet men, op grond van veel omstandigheden die nu te ver gaan om hier te beschouwen, en waarover later meer, alle reële kijkcijfers met ongeveer de factor 2 vermenigvuldigen om ze inhoudelijk te kunnen vergelijken met die van de concurrentie. 
Zo viel de bluesliefhebber gisteravond bij Mezzo met de neus in de boter bij een nooit eerder in ons land uitgezonden concert van recente datum (2003) van de zo langzamerhand legendarische Willy DeVille (voorheen Mink de Ville). 
Ditmaal een voorstelling die was uitgekleed tot een trio (Willy DeVille Accoustic Trio).
Het is een opvallend fenomeen dat Willy DeVille waar hij ook komt nog steeds, nu al tientallen jaren lang, volle zalen trekt en dat hij zich toch beweegt in de schaduwzijde van de popmuziek, of is het meer jazz; al die stijlen lopen thans langs diverse blueslijnen naar wat er aan een minimum nog nodig is om een zaal in dit genre tot diepe ontroering te krijgen. Een piano, een contrabas en een stem. Dat is alles. Dus zó klinken die instrumenten akoestisch. We wisten het bijna niet meer. Ontdaan van alle rimram maar ook van de overbodige noten, terug naar het begin.
Het concert (Live at the New Morning) was zelfs voor de trouwste fans van Willy DeVille een complete verrassing, maar dat is de volgende mededeling evenzeer. De special zal op Mezzo worden herhaald op 2 en 7 maart a.s.. En dít was zijn keuze uit het reusachtige eigen Willy-repertoire: 
Want ik meen het echt met "helaas" omdat critici van Mart Smeets daar voornamelijk zelf heel erge last van hebben, en de formidabele praatmachine in kwestie juist niet. 
Het grootste bezwaar tegen het commentatorschap van Smeets is dat hij de kijkers (en evenzo zijn collega's) geen enkele ruimte gunt voor eigen oordelen, opvattingen en waarnemingen. Elke seconde kletst hij vol met zijn eigen dominante hersenspinsels die meestal afwijken van die waarover wij als toeschouwers beschikken, in díe mate dat het volgen van televisiesport onder zijn heerschappij soms tot een marteling wordt.
Na de mooiste 10.000-meter finale die er ooit is verreden meldde Smeets ongevraagd dat Bob de Jong zijn gouden medaille voornamelijk te danken had aan Carl Verhijen die ná hem kwam. Smeets bouwde een redering op dat de overwinning allemaal het werk was van Verheijen die Hedrick in de val had laten lopen.
En dat kwam hier op neer. 
En alsof dat niet genoeg was, gaf ook Ria Visser de presentator nog eens een lesje door de enorme krachtsinspanning van Bob de Jong te analyseren op basis van het heden in relatie tot alle gebeurtenissen in het verleden en de karaktereigenschappen van de winnende schaatser.
De Superhuisvrouw - Anna Koetse (56) - komt dan langs om zelf mee te helpen de rotzooi op te ruimen en man, vrouw en kinderen een spiegel voor te houden van hun aandeel in wat er allemaal mis is en waarom het mis ging. 
Hoogtepunt van de gehele avond, donderdag de 23e februari 2006, schrijf het op in uw agenda, was ongetwijfeld de verklaring van Jeroen, heer des huizes en echtgenoot van Carla, die desgevraagd naar de oorzaken van dit alles zei:
Anna Koetse zegt: 
Vijf jonge musici bonden de strijd aan met elkaar om uit te maken wie van hen over 3 maanden Nederland mag vertegenwoordigen in Wenen. Want daar vindt dan de finale plaats van het grote concours Eurovision Young Musicians 2006.
Maar wie is het beste jongste talent van dit moment? 
Met name Timo Tromp, een zeer getalenteerde klarinettist van 16 jaar, viel uit de boot omdat hij natuurlijk een deel uit het klarinetconcert van Mozart had moeten spelen, en niet een stuk uit het veel onbekendere klarinetconcert (Rondo in Es) van Franz Kommer. 
Timo werd nog meer gedupeerd vanwege de slechte microfoonopstelling in de studio. 
Echter, de volgende fout is veel ernstiger. Er waren 2 jonge pianistes, die beiden hetzelfde werk uitvoerden (Allegretto uit het pianoconcert in C KV503 van Mozart). 
en dat is bij Mozart bovendien wel heel gemakkelijk. 
Winnares van de avond, en zij mag ons in Wenen voor 50.000 toeschouwers gaan vertegenwoordigen, is Kate Sebring (14). 
Opmerkelijk was nog dat tot de deelnemers van gisteravond een mannelijke harpist behoorde. Jongens op de harp komen niet zo vaak voor, en als ze bij hun keuze blijven is het voor hen uiterst moeilijk zich op de internationale bühne te onderscheiden. 
Helaas is "De avond van de jonge musicus", als televisieprogramma geen avond van jonge muzikanten voor jongeren in het algemeen. Daar is veel meer voor nodig want daarvoor bleef de afstand van het zakje chips thuis naar de concertzaal te groot. 
Het wachten was op beelden. Die primeur had de NOS, dat wil zeggen er waren nog geen beelden van wat dan ook maar presentatrice Aldith Hunker werd in staat gesteld om op 18.36 uur als eerste in beeld te komen met het bericht van de vermoedelijke arrestatie van de oorlogsmisdadiger. Daarvoor werd het Olympisch Journaal opengebroken, en dat was een prima zet ondanks het feit dat Aldith eigenlijk niet meer kon zeggen dan:
En zo kon het gebeuren dat RTL-Boulevard eigenlijk de tweede rubriek was met aandacht voor dit feit. Bram Moszcowitz die daar toevallig dienst had kreeg om 19.21 uur een papiertje onder zijn ogen geschoven dat hij nogal hakkelend voorlas, maar, het moet gezegd, het was buitengewoon alert van RTL om niet te wachten op het eigen half acht nieuws.
Vervolgens liet het RTL-nieuws van 19.30 zich van de allerbeste kant zien. Wat er ook maar mogelijk was had men in die korte anderhalf uur die er aan vooraf ging journalistiek bijeen georganiseerd, zoals de laatste internationale berichten met snelle kaarten van Bosnië, Servië, de plaatsen Belgrado en Tuzla. Maar dat niet alleen. 
Er volgden verklaringen van Servische regeringswoordvoerders in beeld, Rik Konijnenbelt was al uitgerukt naar de Scheveningse gevangenis en verzorgde daar een standupper, Frits Wester in 
Den Haag was weer eens ouderwets in vorm en bracht zowel reacties van Henk Jan Ormel (CDA), Bert Koenders (PvdA) en Minister Pechthold in de uitzending. Gelet op de omstandigheden van dat uur een werkelijk voortreffelijk nieuwsprogramma.
20.00 uur. Sacha de Boer had dienst, gelukkig maar, want de beste nieuwslezeres van Nederland liet meteen zien waarom haar dat predikaat toekomt. 
Natuurlijk was het Mladic-nieuws de opening van de uitzending en werden de laatste geruchten en verhalen vanuit Servië en Bosnië op een rijtje gezet, maar ook volgde een korte reconstructie van de afgelopen uren omtrent de vraag wie er op welk moment als eerste met de berichten kwam. 
Echt relevant omdat alles nogal speculatief leek. Het bleek Sky-news te zijn, gevolgd door de BBC en CNN waar Sky-news als bron werd opgevoerd. Hoogtepunt in dit achtuurjournaal was ongetwijfeld het optreden van de freelance journalist Daniel Bukumirovic met deugdelijke achtergrondmededelingen over de actualiteit. Bukumirovic zou daarom later ook in Nova de belangrijkste aangever zijn van alle pro- en anti-Mladic-gevoelens in die streek. 
En de spaarzame groep kijkers die was verdwaald en om welke reden dan ook bij NSE van Talpa terecht was gekomen, ergens tussen 20.00 uur en 20.30 uur, werd ook al op de wenken bediend want de ploeg van Beau Erven Dorens vergat uiteraard niet datgene te melden wat het belangrijkste nieuws van de avond was geworden. 
Dat had ook Netwerk niet (20.25 uur), die er weliswaar met een bijdrage van Malies de Koning van de GPD 
(we zagen slechts een foto van haar) aandacht aan besteedde maar snel door moest met het volgende onderwerp. Eigenlijk liet Netwerk zich deze avond van de beroerdste kant zien door het reguliere programma gewoon te vervolgen in plaats van alles aan de kant te schuiven voor de waarschijnlijke arrestatie van de grootste oorlogsmisdadiger na de val van het Hitler-regime.
In Nova traden, behalve de eerder genoemde Daniel Bukumirovic, op Hans Couzy (oud-Chef Defensie Staf) die eigenlijk weinig wist en bovendien kwam vertellen dat hij bij de val van Srbenica geen enkele rol had gespeeld. Jeroen Pauw wist niet veel meer uit de man te krijgen. 
Advocaat Geert-Jan Knoops was intussen ook aangeschoven om uit te leggen dat het allemaal nog niet zo eenvoudig was voor het Joegoslavië-tribunaal. Nova werd eigenlijk gestraft door de jarenlange eenvormige aanpak van nieuwsonderwerpen die nog spelen want er gebeurde daar verder helemaal niets verrassends. Wel hadden wij als kijker daar zeer veel last van want op Nederland 2 werd dit programma de gehele nacht tot in de vroege ochtend herhaald (zonder enig nader nieuws dus).
En bij van Barend en Van Dorp na elven kregen wij geen goed Karremans-gevoel. Hier was de defensiedeskundige Rob van Wijk terecht gekomen, maar deze kon ook niets meer verzinnen dan er al was verzonnen deze avond. Bovendien is het BvD-platform nauwelijks geschikt meer voor laatste nieuws of berichten. 
Jammer dat er aan het eind van de avond de conclusie moest worden getrokken dat onze nationale nieuwsrubrieken het weliswaar werkelijk formidabel goed hebben gedaan, maar dat we nu verder volkomen aan ons lot waren overgelaten.
Op dit moment valt daar nog weinig van te verwachten want wie was de schrijfster van dat boek dat moest worden gesleten: Heleen van Royen. 
En omdat dit niet zo is rijdt mevrouw Van Royen momenteel met een caravan het land door om haar boek aan de man te brengen, zonder haar eigen man. 
Mevrouw Van Royen meldde ook nog erg verdrietig te zijn geweest dat vorige week niemand van haar familie naar de persconferentie had willen komen waar haar boek was gelanceerd.
Wij misten nog iemand. Natuurlijk niet Alexander Pechthold. Alles wat hij nu nog aan moedigs over de vunzige Haagse bezigheden te zeggen had was al tot op het bot afgekloven. 
Zalm ontsprong de dans, want Barend en Van Dorp dansen niet meer. De vibratie is over. En zo bleef Pechthold voorspelbaar braaf over het Zalmdebacle. Ach, iedereen maakt wel eens een foutje. Dit keer hij.
"...Ongetwijfeld wordt het weer een bestseller...", riep Frits Barend wederom, en zo ruziede het gezelschap de studio uit met de vraag wie het door Van Royen meegebrachte gratis recensie-exemplaar mocht bezitten. 
Van de voorliefde voor Pa Mulder valt nog wel iets te zeggen. Hij staat immers onder contract bij Talpa en is vaak leuk tegendraads bij Frits en Henk.
Dat betekent dat hij sinds kort de hoofdrol mag vervullen bij De Wedstrijden want daar is alles al tegendraads. Zelfs Gullit wordt er zo nu en dan voor opzij gezet.
Mulder jr. wordt veelal door de NOS ingehuurd. Wij weten niet waarom. Niemand trouwens, behalve de contracterende partijen, en dat is momenteel een van de grootste actuele mysteries van de publieke omroep. Kinnesinne? Hadden wij er, 16 miljoen andere geïnteresseerden, graag zelf eens willen zitten omdat we soms menen het beter te doen. Bah. De beste stuurlui staan aan wal.
"...Het krachtsverschil was veel te groot hoor, helemaal niet, Sparta was voor de rust goed ehe eh eh alleen die misse...die missen dan de overtuigingen enne de de wetenschap dat ze die wedstrijd ook kunnen winnen (..) aaahhh ja eh ze gaan er vanuit dat winnen we toch wel met vier nul van Sparta en daar hadde ze dus eh blijkbaar gelijk in ook. Feyenoord was slap voor de rust maar dat kwam ook omdat Spaaaartaa in eh eh eh beter combineerde kansen schiep een half uur langs was Sparta eh beter. Alleen wat eh eh daar dan aan ontbreekt eh aan de hele wedstrijd is de darbiesfeer Spaartaa je moet tege Feyenoord en ze doen asof ze ze op visite gaan bij eh een aardige oom. Neeeeee het is Feyenoord man dat moet je de de de de de de van je de de gebied af druipen de spanning. Nee de vatte ut 't op as un als un zomeravondwedstrijd... jaaaa we gaan ut verlieze je kunt die wedstrijd winne alleen ik merk hier niet van van van eh Glasgow Celtic of Schalke Dortmund..dat is het toch die sfeer miste ik heel erg as Sparta met deze eh technische goed gecombineerde voetbal he wat ze ze eh demonstreerde meer eh eh aanvallende zin hadde getoond ze speelde met een soort eh eh handbalopstelling zo rond de cirkel en dan zien of je d'r uit kunt komen dan hadden die ze hadden net zo goed kunnen spelen as Utrecht tegen AZ vol op de aanval altijd beter..."
"...Ja die komen allebeid uit Groninge dus die eh eh eh moete allebei effe Gronings praten geloof ik enne maare nee ja ja gewoon unnu ging wel een flesje wiijn doorheen ja. Ik ging op een gegeve moment naar bed, ja dus, nee maar. Maar dat zie ik wel meer bij schaatsers eh dat ze niet vies zijn van unne unne gewoon vannu ook eh eh het leven....neee eeh eeh maar ze spelen toch wel al een tijdje eh eh eh ja nou dat ze echt gewoon nou ja t is ja nou ze winnen dan bij een met drie een. Ik zag die uitslag nou geweldig uitslag ik ik ging toen kijken en de eerste helft was gewoon dramatisch...eigenlijk. Maar ik heb de laatste week in deze spelen niet zo best en ze hebben Fafan en die prikt d'r eentje in. Maar wat eh geweest is dat zegt niks dat dat kan ook juist tegen ze werken dat ze zeggen nu gaan we van ze winnen.
Op de achtergrond ontwaarden wij daarentegen een steeds sympathieker ogende kampioen waarmee wij ons als kijker steeds hechter wilde identificeren; nog voor hij geschaatst had al. Een bescheiden jongen, good looking bovendien, soms met een beertje voor zijn buik, die in opperste concentratie het moment afwachtte dat zou verklaren waarom hij even geen heisa aan zijn lichaam wilde hebben, ook niet van de pers...tot dan. Wij maakten kennis met een a.s. kampioen die zich voorbereidde zoals kampioenen dat behoren te doen, solistisch en teruggetrokken tot het moment daar is dat je van je moet laten horen, en niet eerder.
De rit zelf werd dus bijzaak. Degene die het meest straf verdiende kreeg het ook. Hij keek er naar, en dat was dat. Al na het startschot was duidelijk wie er zou gaan winnen. Een prachtige sportman, waar bovendien geen televisiecamera meer omheen kon. En na de winst bleek de introverte houding volkomen verdwenen; alles had met concentratie en professionele voorbereiding te maken gehad. De kampioen schudde handjes, vrijde met andere schaatsers en liet zich wel degelijk interviewen. Een sportheld dus. En vanaf dit moment ook voor de Amerikanen, want zo zijn ze wel.
Overigens waren zeer veel televisieontwikkelingen wel degelijk in orde. Na de wanprestatie van de digitale kloktijden tot dan toe 
Maar voordat de NOS doorkrijgt dat het voor iedereen toch echt beter is die malle grote witte plopkappen en handmicrofoons te vervangen door één van de ruim voorhanden zijnde microfoonsystemen die je geheel niet ziet, zullen er wel weer vier jaar verstreken zijn. 
Ria weet de valse en zichtbare genegenheid in haar richting prima te weerstaan. Nu de man nog even letterlijk van zijn stoel meppen zodat ook zij zelf eens recht voor de camera komt te zitten (geen regisseur of cameraman krijgt onder het regime van Smeets die gelegenheid). 
Dus Nederland behoort tot de wereldtop bij het witwassen van zwart geld. Wij bezetten maar liefst de 7e plaats op de wereldranglijst. 
Ander woord. Wit en Zwart. Dus in die machine was vuile en zwarte was gedaan die wit moest worden, want witte was behoort bij witwassen. Maar omdat hier iets niet klopt deed het NOS-journaal voor de zekerheid ook maar bankbiljetten in de machine, heuse Euri, en dat niet alleen. Want na wassen volgt drogen.
Hij zat gisteren namelijk verplicht in het aangeklaagdenbankje van de Hilversumse Kantonrechter om aan te horen dat hij uit de kas van de NOS aan Charles Groenhuijsen een half miljoen Euri moet betalen omdat hij niet in staat was geweest de orde in de klas te bewaren.
Meneer Laroes dacht iemand die in de ogen van de Nederlandse kijker maar liefst 23 jaar op meer dan uitstekende wijze zijn werk had gedaan, er maar even uit te kunnen lazeren omdat hij zich persoonlijk in zijn kruis getast voelde vanwege het onbenulligste akkefietje dat ooit in de omroepwereld heeft gespeeld. 
Dus moesten wij voor de relevante details die hoofdzaken zouden blijken te zijn, tijdens de NOS-journaaltijd van 20.00/20.20 uur, uitwijken naar NSE van Talpa. 
Gelukkig deden we dat. Intuïtief. En de winnende advocaat van Groenhuijsen, Mr. Bernard Tomlow, zou het macabere optreden van Laroes (dus in het NSE-nieuws van Talpa) netter verwoorden dan waartoe wij bij machte zijn:
Nu mag Groenhuijsen, volgens enquêtes de populairste buitenlandse correspondent die ons land kent, van ons nog heel wat meer Euri ontvangen, zwart of wit, het maakt ons niet uit, maar het geknoei van Laroes zelf blijft natuurlijk weer onbestraft.
Wij hadden het dus over witwassen, zoals dat gisteravond in het NOS-journaal aan de orde werd gesteld. Professor Brigitte Unger (hoogleraar Economie Utrecht) had het op verzoek van Minister Zalm uitgezocht. Mevrouw Unger kwam tot een cijfer van 18,5 miljard Euri, waarvan alleen al de Verenigde Staten 9 miljard Euri in ons land witwasten. 
Dus ons land profiteert ervan. 
18,5 miljard Euri worden witgewassen. Dat alles is alleen mogelijk, als het al waar is, als notarissen daar een rol in spelen, zeker in de onroerend goed sector c.q. vastgoed. Is er iets eenvoudigers te bedenken dan een wettelijke meldingsplicht van notarissen als een transactie boven een bepaald bedrag wordt gepasseerd. 
Wij kunnen ons troosten. 
Nenneke Boekelaar had kanker. Alvleesklierkanker met de zwartste medische prognose die een mens maar aan kan horen.
In een dergelijke setting is het not done te zeggen dat Rob Kamphues in vorm was, maar wat moet je anders, als een programma over de balken van de hoogste televisiekunsten weet te balanceren om een dergelijk gegeven foutloos aan de huiskamer aan te bieden. Want dat deed Kamphues. Samen met Joris Linsen behoort hij momenteel tot de top van de Nederlandse televisie waar het er om gaat mensen te portretteren in hun diepste momenten van tragiek zonder dat dit gênant wordt.
De man verslaat niet, becommentarieert niet, informeert niet maar ouwehoert elke seconde dat hij in beeld verschijnt de gaten vol. Hij doet dat zelfs als hij met anderen tegelijk het scherm vult waarbij hij zo dominant iedereen die het heeft gewaagd naast hem te gaan zitten in de hoek timmert dat het net zo gênant wordt als een aflevering van Hotel Big Brother. 
Het grootste misverstand is structureel en komt ook aan het licht bij elke andere vorm van wedstrijdschaatsen op de baan. De regisseurs zijn nog steeds van mening dat ons als kijkers de beste dienst wordt bewezen door de sporters zo close mogelijk in beeld te brengen. En dat kunnen ze (dankzij de techniek), en lukt ook voortreffelijk. Zeker nu de camera over de volle lengte en zelfs in bochten meeschaatst, likken zij, en soms ook wij, de vingers af bij het zien van zoveel sportieve betrokkenheid op de centimeter.
Er wordt voortdurend gewerkt met het getrokken shot (in rechte lijn op nagenoeg gelijk horizontaal niveau met een schaatser op afstand die het beeld binnenrijdt). Daardoor vervalt elk gevoel voor snelheid, en als dan ook nog de achterliggende tegenstander in datzelfde perspectief verschijnt, is elk overzicht onmogelijk geworden.
Dan wordt ook nog eens de fout begaan landenlogo's dwars door het NOS-logo heen te plaatsen, want de Hilversumse thuisblijvers verstaan niet eens het eenvoudige kunstje om het NOS-logo links boven in beeld dan maar even weg te halen. Nee, men heeft duidelijk de behoefte te presenteren dat het vooral de NOS is die voor de uitzendingen zorgdraagt. Nou, zorg dan ook voor uitmuntende kwaliteit.
Bij de start van elke ploegachtervolging stelt elke kijker vragen die niet beantwoord worden. Waarom staan de dames en heren niet gelijk op één lijn opgesteld. 
En dan gebeurt er natuurlijk wat er binnen deze crisis eenvoudig te voorspellen is. Als er dan een rijder komt te vallen, waardoor een hele natie wordt uitgeschakeld voor dit onderdeel, dan komt dat pas minuten daarna in beeld omdat de regie en schakeltechnici zelf ook op zoek waren naar hun kluts.
"Hoe zou het toch komen dat DE ZWARTE MENS niet zoveel schaatst", vroeg Mart Smeets zich zomaar af. 
"...Ditmaal brak de linker i.p.v. de rechter schaats. Ik raakte gewend aan de flexabiliteit in de rechterkant van de beugel. Ik had zo'n goed gevoel en hoopte dat ie 'm ging houwen. Maar ik ging harder en harder trappen en dan gaan ze vaak kapot. Je geeft extra gas.
Vraag van de verslaggever: 
Gelukkig stonden wij niet alleen met onze kritiek op de Duitsers. Er was door het verslaggeversteam al geroepen dat de Duitsers pakken aan hebben die lijken op een overdosis aan Vitamine C. 
Tijd voor ons om eens naar de schaatsuitrusting van onze eigen Hollandse jongens te kijken. 
Geïnspireerd hierdoor en ook door de opmerking van Smeets over de ZWARTE MENS, mochten wij gisteravond zowel bij de sport als in de journaals de introductie van de nieuwe uitrusting van het Nederlandse voetbal elftal beleven. We zagen één ZWARTE MENS en dat is toch al 100% meer dan Marco van Basten op zal stellen. Ook verscheen hij in de RTL7-rubriek van Derksen (ook gezien dat Derksen weer net zo dik wordt als hij vroeger was?). En daar stonden zij in hun jute aardappelenzak. Een te lange broek, die aan alle kanten zo slobbert dat alleen al daarom de tegenstander erin verstrikt raakt en de strijd meteen opgeeft.
Maar er werd veel goed gemaakt, want winnares Ireen Wust ontving bij de huldiging niet alleen eerst een krop sla, maar nu ook een knoert van een CD aan een touwtje om haar hals. 
Geen gezicht - hoe krijgen de Olympische oude mannen en vrouwen het voor elkaar zelfs zoiets eenvoudigs als de fabricage van een medaille te verpesten. De goedkoopste blanco DVD's schijnen te zijn aangeschaft voor deze Olympische gelegenheid en het onderscheid tussen goud, zilver en brons is dan ook nauwelijks te zien. Vandaar die krop sla erbij om de schijfjes te camoufleren. Kampioene Wust wist na de huldiging dan ook niets anders te doen dan de groente in het publiek te werpen. Binnenkort volgt de CD.
En de hoofdprijs binnen de kring van deze onvolwassen sport gaat naar Cees Juffermans.
Verslaggever Hans van Zetten volgt het kunstrijden. 
Echter, halverwege de kuur verdween heel La Traviata uit de lucht, zonder dat het NOS-licht dat hoorde of zag, en namen wij kennis van een verschrikkelijke geluidsweergave van Rigoletto en vervolgens uit Aida. En toen maakte de danseres tijdens de Triomfmars uit Aïda een foutje.
De bijzonderheid school gisteravond eigenlijk in het feit dat in PREMtime presentator Prem Radhakishun zich bezig hield met "toen" want een half jaar geleden zond hij hetzelfde onderwerp over Poolse vrachtwagenchauffeurs ook al eens uit, en dat Andere Tijden-presentator Hans Goedkoop de 90 jaar oude Turkse genocide in Armenië aan de huidige tijd koppelde omdat deze afschuwelijke gebeurtenis de schrijver Orhan Pamuk op 16 december jl. op een proces kwam te staan omdat hij er in het Turkije van nú aandacht voor had gevraagd.
Bovendien werd in Amsterdam onlangs een oude vrouw, de laatste getuige van deze massamoord, begraven. Andere Tijden was daarbij, en al eerder met interviews.
"Het is een hels ingewikkelde geschiedenis. We hebben in dit half uur nog maar een tipje van de sluiter opgelicht en daarom gaan we iets doen dat we bij Andere Tijden nooit eerder hebben gedaan. We gaan er verder over debatteren. De Rode Hoed in Amsterdam organiseert overmorgen, dinsdagavond, een discussie over het Armeense drama. Komt allen."
Aan Andere Tijden ging vooraf PREMtime. Niet minder onthullend en indrukwekkend, al was het de tweede keer dat Prem Radhakishun aandacht vroeg voor de positie van Nederlandse vrachtwagenchauffeurs die het veld moeten ruimen voor de goedkopere uit Polen. 
Maar Radhakishun onthulde deze maal dat het wervingskantoor in het Poolse plaatsje Kutno niet meer voorstelde dan een busje waar Poolse chauffeurs zich tegen Poolse salarissen kunnen melden voor een betrekking in Nederland.
"Dat is verboden", legde Lex van Dijk (Directeur Arbeidsmarktfraude) uit.
Dat Sven Kramer naast het goud greep kon gebeuren. Wij hadden er meer vrede mee dan hijzelf. 
Dat Mart Smeets zoals gebruikelijk alle onderdelen van de dag zodanig aan elkaar ouwehoerde dat ons elke kans op een eigen oordeel werd onthouden, we zijn het van hem gewend. 
Dat het gebleekte grote kunstgebit van die Chad Hedrick met z'n 6:14.68 ons nu al enorm irriteert, laat staan bij die volgende vier gouden medailles, we zullen er mee moeten leren leven.
Een enkele keer (zie hiernaast) zagen wij links boven in beeld de tussentijd van de voorganger, en tegelijkertijd rechtsonder de passagetijd van de schaatser die op dat moment de streep overging. Mooi gedaan. Dus het kán wel. Echter, waarom niet consequent. Of liever: het gebeurde meestal niet. Terwijl alle techniek in huis is, beslist een of andere joker aan de digitale klok dat hij die belangrijke tijden alleen maar vertoont als hij toevallig zelf even tijd heeft, even geen sigaretje aan het roken is of juist terug is van de pot.
Noteerden wij vroeger thuis tijdens het schaatsen in een volledig opengeklapte krantenpagina de rondetijden om de spanning er in te houden, tegenwoordig wordt dat voor ons gedaan, en wel in beeld. Althans dat dachten we. 
Mirjam Bouwman is een mooie vrouw. Dat helpt allicht een beetje om je sympathiek op te stellen en over te komen op anderen, zoals de kijkers. 
Ik behoor daarom tot de vaste klanten van dit programma, dus ook gisteravond, en dat wil wat zeggen op een avond als de openingsceremonie van de Olympische Winterspelen normaliter urenlang via het andere net je beeldbuis kan vullen. Maar de manier waarop Mirjam met ouderen omgaat, getuigt van een zodanig persoonlijk en tegelijk professioneel inlevingsvermogen dat dit talent op een hoog plan gekoesterd moet worden. 
Na de aanzet van vorige week volgde zij gisterenavond de bejaarde maar uiterst vechtlustige mevrouw Van Munster verder, al strijdend voor een betere kwaliteit van de huisvesting en een zekere mevrouw Huitema in de overstap die zij maakte van haar huisje aan de Zaan naar het verzorgingshuis. Vanwaar die vechtlust toch, zo vroeg de programmamaakster zich af. Er was een bezoek voor nodig aan het graf van de dochter van een van de dames om dat aan de weet te komen.
Mirjam Bouwman bereikt die status zelfs zonder een uitgesproken goede microfoonstem te hebben. 
Dus: we houden het maar op een combinatie van veel talent en oprechte sociale bewogenheid. 
Kennelijk is de openbare adoratie van steeds weer dezelfde personen nodig om de komiek aan de man te brengen, kennelijk zit de sleet er in, kennelijk brokkelt de immense populariteit en vermaardheid enigszins af. En dat is niet onlogisch. De sketches, grappen en grollen zijn al ontelbare malen herhaald en ooit moet er een limiet in zicht komen van het absorptievermogen van de Van Duin-liefhebbers, en dat zijn er gelukkig nog steeds zéér veel. Zelfs in deze herhaalserie ziet men herhaalde scènes van de dag ervoor die weer herhalingen zijn van de herhalingen eerder uitgezonden naar aanleiding van het herhaaljubileum van de zich herhalende Van Duin.
Maar de kentering heeft zich ingezet. Mogelijk de beste komiek die ons land ooit heeft gekend, op John Kraaykamp sr. na die toevallig gisteravond ook bij Talpa acteerde, mag dan wel in het theater weer actief zijn, op de televisie leidt hij te lang aan creatieve armoede vanwege het gebrek aan nieuwe vondsten waarmee de kijkers kunnen worden verrast. 
Maar...de grappen zijn nu al zó vaak tot op het bot uitgemolken dat er nagenoeg geen randje vet meer over is. We hadden de 30-jaar oude Pretmachine uit 1976 namelijk al 40 keer gezien. We smachten naar nieuwe typetjes, ook al draait het allemaal om hetzelfde. Eens een Van Duin-liefhebber, altijd een Van Duin-liefhebber; althans, zo lang de getalenteerde clown ons niet teleurstelt met wat wij vermoeden een lange periode van luiheid en gemakzucht. 
Het kan André geweldig opbreken, juist op een moment dat hij in het theater alweer hardwerkend zijn publiek heeft opgezocht. 
Een voorstelling die wij straks natuurlijk ook weer 26 keer op de televisie te zien zullen krijgen want de marketingmachine van het Van Duin-imperium is een geoliede. Het is hem gegund; daar niet van. Wij gunnen André nog veel meer, maar voelen ons de laatste tijd een beetje tekort gedaan.
Dat komt zo: we weten nu wel dat van Duin zoals boven genoemd voloende fans heeft en dat zijn "vriend" Ron Brandsteder hem omarmt, maar omdat deze 100x minder leuk is dan Van Duin zelf, hebben de liefdevolle speeches in deze herhaalserie van Brandsteder over het talent van zijn kameraad geen uitwerking meer. 
Of was die andere grootheid, John Kraaykamp sr., die we gisteravond aansluitend op dezelfde zender ontroerd bij Ivo Niehe konden beluisteren, misschien toch een maatje groter? 
Presentator Joost Prinsen, waarschijnlijk voor dit gebeuren aangetrokken omdat hij zo geestig dat andere spelletje -Met het mes op tafel- kan leiden, viel door de mand. En hij bedoelde het nog wel zo goed. 
Gisteravond namen 25 PABO-studenten en 25 gepensioneerde onderwijzers het tegen elkaar en tegen ons op, afgewisseld door het slechtste kinderkoortje dat ooit op de televisie verscheen, de meest chaotische tussenrapportages die het wezen van de Cito-toets moesten verduidelijken, en de saaiste en langdradigste discussie met deskundigen die er is vertoond sinds het debat met fiscalisten over de invoering van de nieuwe belastingmaatregelen van de Commissie Poort.
Het ging al fout bij vraag 1. Een vraag over Lego-steentjes, maar die vraag werd in beeld niet afgemaakt en eindigde bij "...om naar Spanje ver....". 
Vraag 2 verdronk in een veel te ruime hoeveelheid beeldinformatie voor slechts 10 seconden, en het was niet voor te stellen dat 170.000 leerlingen dit in hetzelfde korte tijdsbestek eerder hadden voorgelegd gekregen. En dat was ook niet gebeurd. 
Vraag 3 bleek qua presentatie nog ingewikkelder te zijn voor de 50 citokwisdeelnemers in de studio, en ook daar kon men het aarzelende geschuifel dat behoort bij aangedaan onrecht steeds duidelijker van de lichamen aflezen. 
Gelukkig zagen we dat de bedenker van de Cito-toets, Prof. De Groot, inmiddels 91 jaar is geworden zodat hem het een en ander wel zal zijn ontgaan en hij deze verkwisting aan zendtijd rond zijn levenswerk niet echt als een deconfiture heeft moeten beleven.
Nooit eerder heeft de wereld zich mondiaal zo bezig gehouden met de grenzen van de vrijheid van meningsuiting als op dit moment en het NOS-journaal van 20.00 uur gaat er aan voorbij dat de nieuwe voorzitter van de grootste politieke partij in ons land deze wil beperken met een ongehoorde vorm van censuur. 
En dan verschijnen er uitspraken van Michiel van Hulten, namens de partij die nu al het premierschap claimt, die nog veel verder gaan. 
In het RTL-nieuws bromde de nestor van de parlementaire journalistiek Kees Lunshof (adjunct hoofdredacteur van De Telegraaf) dan ook terecht: 
En rtl-verslaggever Roel Geeraerdts ging nog verder door in de Van Mierlo/Ditrich-pas te verwijzen naar het aftreden van ex-president Nixon waaraan de onthullingen van journalisten in de Watergate-affaire op basis van anonieme bronnen vooraf was gegaan. 
Een goed voorbeeld dat de mallotigheid van de opvattingen van Van Hulten benadrukte. 
Uiteraard zullen de komende dagen tal van prominenten de opvattingen van Michiel van Hulten duiden en nuanceren als "uit verband gerukt" en "ongelukkig geformuleerd", maar de kern van de dwaze en staatsgevaarlijke ziel van de PvdA-voorman heeft ons dankzij RTL4 toch maar bereikt. Het was door ons vanwege het uitblijven van de nieuwssanctionerende werking van gelijke mededelingen in het acht-uur NOS-journaal bijna als niet serieus geïnterpreteerd.
